कविता - परदेशीको पीडा-

          (झ्याउरे लयमा)

   कविता - परदेशीको पीडा- 

 _____o_____o_______o________

सम्झेर गाउँ जन्मेको ठाँउ आँशुको खोला भो 

विदेशि माटो ममता साटो पैसाको झोला भो  ॥

गाउँदै नाँच्दै लेक र बेशीँ खेलेको पाखामा 

लाला र बाला घरको ढिडो झल्झली आँखामा ॥

धनको आशा बिरानो भुमि करैले टेकियो 

पराई पाऊ छोएर दु:ख अनेकौ देखियो  ॥

पैसाको बृक्ष नहुँदो रैछ न फल्ने सम्पत्ति

न कोहि साथी न कोही आफ्नो झेल्नु छ बिपत्ति ॥

हे मेरा साथी बिदेशको दु:ख गार्हो छ सहन

पाईन्न बिदा फर्केर जान मन हुन्न रहन ॥

बिरामी हुँदा न कोहि हुन्छ अस्पताल लैजाने 

बिछ्यौना माथी ढलेको बेला के पिउने के खाने ॥

न कोहि हुन्छ पकाई दिने न दिने किनेर 

नजिकै केही पाईन्न खोज्न काँ-जाने हिनेर ॥

घरमा जस्तै ति साग सब्जी पाईन्न सर्वत्र

नदेख्या कैले नसुन्या कैले परिकार बिचित्र ॥

गुन्द्रुक र ढिँडो खाएकै बेश गाउँमा बसेर 

गाउँ नै राम्रो पियारो हाम्रो बसिन्छ हाँसेर ॥

हे मेरा दाजू हे मेरा भाई नजानु बिदेशमा

पसिना  बगे मोतिका दाना फल्नेछ स्वदेशमा ॥॥

                         ***